John Byrne volve aos X-Men ao seu xeito

A figura de John Byrne está estes días de actualidade pola publicación en papel da continuación non oficial da súa etapa nos cómics de La Patrulla X, ata o punto de que The New York Times dedicoulle un espazo e, para ilustralo, empregaron un retrato debuxado por Alex Ross en vez dunha fotografía ordinaria, o que fai que esteamos ante un dobre recoñecemento ao mundo da banda deseñada.

Velaquí unha tradución do texto ao galego:

Un debuxante de X-Men regresa para reescribir a historia ao seu xeito

Despois de que as diferenzas creativas o levasen a afastarse dos personaxes que o fixeron famoso hai décadas, John Byrne define Elsewhen como o seu canto de cisne. E non pensa marchar facendo silencio.

Hai medio século, o debuxante John Byrne, xunto cos seus colaboradores clave Chris Claremont e Terry Austin, colleu Uncanny X-Men (un título de Marvel que vendía pouco, creado por Stan Lee e Jack Kirby a principios dos anos 60) e converteuno nun auténtico fenómeno de masas.

O cómic, que trataba sobre un grupo de humanos nados con poderes extraordinarios, axudou a acender a mecha que levou á explosión da cultura pop que hoxe en día é Marvel.

Porén, en 1981, tras a polémica decisión de matar a Jean Grey (tamén coñecida como Fénix), unha das compoñentes orixinais dos X-Men, Byrne emprendeu o seu propio camiño, deixando pegada noutras moitas cabeceiras como Os Catro Fantásticos, Hulk, Capitán América e Superman.

Agora, con 76 anos, Byrne reapareceu co que el mesmo chama o seu canto de cisne: X-Men: Elsewhen, unha novela gráfica de tapa dura ambientada nunha realidade alternativa que retoma os X-Men no punto exacto no que el os deixou, sen os seus antigos colaboradores pero cun gran xiro argumental: Fénix non morreu.

O primeiro dos tres volumes, publicado por Abrams ComicArts a semana pasada, esgotou inmediatamente a súa tiraxe inicial e devolveu a Byrne, a desgusto, ao primeiro plano do interese público.

Nunha conversa recente, editada para maior claridade e brevidade, falou sobre volver a personaxes familiares, o ben contra o mal e como lle gustaría ser lembrado.

• Ten sona de ser un home que fala ás claras.
• Si, falo sen moitos filtros.
• Que teñen os X-Men que cativaron a imaxinación de tanta xente?
• Roger Stern, que foi guionista e editor en Marvel, adoitaba dicir que o atractivo dos X-Men era que se parecían moito aos propios fans. Eran marxinados que só se relacionaban cos da súa propia clase. Por iso os fans se vían máis reflectidos nos X-Men do que se vían, por exemplo, nos Catro Fantásticos ou na Liga da Xustiza.
• Vivimos un cambio cultural bastante importante en canto á comprensión e aceptación das persoas con diferenzas. Os X-Men foron creados nunha época máis conservadora, cando o diferente aínda era un tabú.
• Stan dicía que os X-Men eran a súa metáfora do racismo, que Xavier [o líder] era Martin Luther King e Magneto [o seu némese] era Malcolm X. E eu digo: non, de verdade, vai mirar os primeiros números. Xavier é F.D.R. [Franklin D. Roosevelt] e Magneto é Hitler. Xa sabe, ata usa parafernalia nazi. Pero a xente convenceu a Stan de que estaba facendo outra cousa, e Stan dixo: “Claro, por que non?”.
• Para os lectores que quizais non estean moi postos na longa historia dos X-Men, podería falar brevemente da polémica arredor do personaxe de Fénix?
• Nunca se dera o caso de que un superheroe creado por Stan e Jack se convertese nun vilán. E nós fixémolo. Fixemos que fóra por aí e voase un planeta enteiro, destruíndo a toda unha raza extraterrestre. Jim Shooter [o entón editor xefe] sabía que isto ía pasar, pero por algunha razón dixo: “Ten que ser castigada”; que Fénix tiña que ser levada a un “asteroide prisión” e ser torturada horriblemente por toda a eternidade. Eu dixen: “Prefiro matala”. Así que iso foi o que acabamos facendo.
• Pero máis tarde, despois de que vostede deixase de traballar nos cómics dos X-Men, resucitaron a Jean. Entón, hai algo que realmente estea en xogo nos cómics comerciais?
• Cando Mark Gruenwald, o meu amigo e editor, morreu de forma inesperada, comenteino na miña páxina web e a primeira resposta foi: “Oh, que terrible. Espero que se recupere”. Pensei: meu Deus, educamos os fans para que esperen que ningunha morte sexa realmente permanente, nin sequera no mundo real!
• En algún momento considerou a posibilidade de poñerse en contacto con Chris Claremont e Terry Austin para volver xuntar a vella banda?
• Non. Era un proxecto tan persoal, feito estritamente para o meu propio entretemento… Despois frustreime polo feito de que ninguén o estaba vendo. Así que decidín subilo á miña web en entregas diarias. Pero nunca pensei que se convertería nun libro publicado de verdade.
• Cal dos personaxes é o máis divertido de escribir?
• Ciclope sempre foi o meu X-Man favorito, dende que empecei a ler o cómic. Lobezno [Wolverine], por suposto, tamén. Moitas veces digo que Lobeto é culpa miña porque [cando cheguei] Chris díxome que tiña a intención de facelo desaparecer da colección. Eu era canadense nese momento e dixen: “De ningunha maneira vas librarte do único canadense!”.
• Cando se fala dos xigantes da época na que vostede xurdiu, a miúdo colócano ao mesmo nivel que a Frank Miller. Que pensa do tratamento que el lle deu a Lobezno?
• Isto vaime meter en leas, pero non me importaba moito o Lobezno de Frank. En termos de crear un personaxe enormemente popular, fixo o correcto. A miña reacción instintiva foi: un debuxo fermoso, pero eu non coñezo a este tipo.
• Hai unha páxina en Elsewhen na que representa a Lobezno atacando brutalmente a Magneto. Os fondos son de cor vermella brillante, os seus ollos son de cor vermella brillante, está nun estado de furia asasina. É este un novo tipo de ferocidade para o personaxe?
• Ben, sempre foi o que tiñamos en mente. Hai unha escena que eu nunca, nin en un millón de anos, faría. É Lobezno sentado á mesa do almorzo e Kitty Pryde [a máis nova dos X-Men] entra e dille: “Ola”, xusto co ton de voz equivocado. E el desestrábana sen pensalo dúas veces e segue comendo os seus cereais. Porque é, literalmente, un maníaco homicida.
• Os artistas adoitan ter que lidar coas súas propias limitacións percibidas ao longo da súa carreira. Cales se lle presentan de forma máis constante?
• O meu enfoque foi: faino ben á próxima. E no caso deste libro, non creo que vaia haber unha próxima vez. Simplemente quedei sen folgos e parei. Para o terceiro volume vou incluír unha páxina de texto que diga: “Cara a onde ían estas historias”.
• Quedou sen folgos, pero non sen ideas?
• Non quedei sen ideas, simplemente xa no me apetecía seguir facéndoo.
• E iso pareceulle realmente o final?
• Practicamente si.
• Hoxe en día case parece que vivamos nun mundo de cómic.
• Parece que o mal gañou. Miro para Washington e digo, meu Deus, este é o [tipo] no que me baseei en parte para modelar o meu Lex Luthor, alá cando non era máis ca un bocazas dos negocios en Nova York.
• Que o axuda a levantarse da cama pola mañá?
• Cada vez menos cousas. Gozo dos meus amigos, gozo das miñas mascotas, gozo da miña casa, que é basicamente un gran museo con todas as miñas cousas chulas.
• Parece que leva unha existencia bastante solitaria.
• Non de forma deliberada, pero así se deron as cousas. Non teño irmáns, os meus pais morreron… Teño quizais unha ducia de persoas ás que considero os meus amigos máis queridos, impórtanme e ese é o meu círculo social.
• Cal considera que é o seu legado?
• Cando miro o meu traballo, todo o que podo ver son as influencias. Está Neal Adams, está Joe Kubert, está Bernie Wrightson, está Jack Kirby, está Gil Kane. Cando a xente me di que son grandes fans de John Byrne, eu digo: “Que demo están vendo?”.
  Gustaríame pensar que cando a xente ve o meu traballo, resulta crible. Se son dous tipos sentados nun bar, ou se son dous planetas chocando un contra o outro, gústame pensar que a xente vai crer o que está vendo. Simplemente verosimilitude. Esa é a palabra.

Comentarios